«Η Δικτατορία των Απορριμμάτων : Η κοινωνία της μόλυνσης δεν καθαρίζεται, ανατρέπεται».

Εισαγωγή στην Κοινωνική Διάσταση των Αστικών Απορριμμάτων :

Σημείωμα : οι ομοιότητες στη συμπεριφορά της μόδας και στις τάσεις των απορριμμάτων, η δύσκολη γλώσσα της εντροπίας. Η εξάρτηση όσο ξοδεύεται, τόσο αυξάνεται.

Η κατάρα των απορριμμάτων ανακλάται στην ανασφάλειά τους να περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους. Η ομοιότητα των χαρακτηριστικών τους με τη συμπεριφορά της τάσης, ως έννοια, τα αναγκάζει εξ ορισμού σε ένα φαύλο κύκλο αυτοαπόρριψης. Η εγγενής, φύσει αυτοαναίρεσή τους τα υποχρεώνει, μέσω του καταναλωτισμού, σε διαρκή επεξεργασία εύπεπτου και αναλώσιμου υλικού προς διάθεση και αναζήτηση δεκτικών target groups -κατά προτίμηση ευάλωτων με εύπλαστη ταυτότητα κοινωνικών υποομάδων, π.χ. έφηβοι- για να το μαρκετάρει ανώδυνα και αθόρυβα, προς επιβολή καταστρατηγημένων μεθόδων εξαρτήσεως, επιζητώντας την αυτοεπιβεβαίωσή της, την τιμωρία του εγωκεντρισμού. Στο σημείο αυτό, αναλαμβάνει δράση το κοινωνικό εργοστάσιο με τη μέθοδο της μαζικής παραγωγής κατά φάση. Αποστολή του κοινωνικού εργοστασίου είναι να παράξει ομοιόμορφες μάζες τυποποιημένου δείγματος ανθρώπινου προϊόντος, σύμφωνα με τις ανάγκες συντήρησης και παράτασης της παρούσης μεταβατικότητος. Αφενός, η έννοια της εξάρτησης χρησιμοποιεί το trend, την τάση, ως εναλλακτική μορφή ύπνωσης και αποπροσανατολισμού έναντι των υπολοίπων ναρκωτικών ουσιών, αφού και στις δύο περιπτώσεις, προκύπτει ο ίδιος αριθμός στοχοποιημένων υποδοχέων και αφετέρου, η έννοια της μεταβατικότητας συσσωρεύει εντός της την ασυνέχεια, το τέλος εποχής, την προσδοκία διάρκειας, το χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο αναμένεται να συμβεί κάτι. Το περιβάλλον του μετασχηματισμού, η αστάθεια κατ' επέκταση της μεταβατικότητας, προσφέρονται και προεπιλέγονται, ως το καταλληλότερο πεδίο παραγωγής του κοινωνικού εργοστασίου, το οποίο χρησιμοποιώντας φτηνές πρώτες ύλες μιμητικότητας, καταναλωτισμού, σε συνδυασμό με επιλεκτικά στοιχεία παρελθόντων κοινωνικών επαναστάσεων, προσπαθεί να ρίξει το κόστος παραγωγής μαζοποιημένων μοντέλων μηχανικά καταναλωτών, κατανέμοντας την επιρροή στα διάφορα κέντρα κόστους συνολικά στα target groups. Κατ' αυτό τον τρόπο, προκαλεί μετακύληση επιπτώσεων στις περιφερειακές υποομάδες για να επιτύχει ομοιογενές αποτέλεσμα, το άριστα επιθυμητό στη διανομή των προς έκθεση τυποποιημένων προϊόντων στο παγκοσμιοποιημένο και αγοραίο mind control, που πασχίζει να επικρατήσει στα think tanks, τα οποία και προστατεύουν από την ισοπέδωση των βιομηχανιών ελεγχόμενων εγκεφάλων. Η παραγωγή κατά φάση στην καταναλωτική κουλτούρα δημιουργεί τα προϊόντα της ίδια μέχρι κάποιο συγκεκριμένο στάδιο και από ένα σημείο και μετά, τα διαφοροποιεί σε δύο παρτίδες σύγχρονων καταναλωτών : την πρώτη παρτίδα παραγωγής αποτελούν οι νεολαίοι καταναλωτές, που χαρακτηρίζονται από την έλλειψη του ενζύμου, που δεσμεύει τον προβληματισμό, οι οποίοι έχουν ως σήμα κατατεθέν την τάση, όπου σχεδιάστηκε να μαρκετάρει το κακότεχνα στιλιζαρισμένο industrial σε συνδυασμό με το σύγχρονο μινιμαλιστικό δόγμα. Αυτό σημαίνει την έμφαση στην ελκυστικότητα των προϊόντων, που επικεντρώνεται σε μεμονωμένα σημεία του την κάθε φορά. Τη δεύτερη παρτίδα παραγωγής αποτελούν οι καταναλωτές της γενιάς 1950- 1960, που υπέκυψαν στην τάση και ενσωματώθηκαν στην αγοραία διανομή, διατηρώντας παρ' αυτά την αρχική τους ταυτότητα. Η παρούσα μεταβατικότητα, δηλαδή η ασυνέχεια της απελθούσης εποχής, προετοιμαζόταν δεκαετίες νωρίτερα, ώστε να υποδεχθεί το αλλοτριωμένο κύμα καταναλωτισμού, το οποίο ήρθε για να μείνει. Διότι, η παρούσα χρονική φάση της Ιστορίας αντίκειται στις προκατόχους της, ως πολιτισμικά στείρα εποχή, έχοντας το συγκριτικό πλεονέκτημα, όχι στο βαθμό της ισοπέδωσης, αλλά στο βαθμό της ανακύκλωσης, διότι, δεν προσφέρει τίποτα διαφορετικό, πλέκει φιλοσοφίες και λογικές, παρουσιάζοντάς τες ως καινούριες με πρώτο συνθετικό το «νεο»-, χαρακτηριζόμενη από τη φοβία της να μην ξεπεραστεί από τον ίδιο της τον εαυτό (σύμπτωση με τη φοβία της μόδας- ταύτιση). Τα νεωτεριστικά δόγματα δοκιμάζουν την επιρροή τους στην πολιτική, στη μουσική, στη θρησκεία, στη γλώσσα, στην κατανάλωση εν προκειμένω, καθιερώνουν ή μεταμορφώνουν θεσμούς, προκαλώντας την αστάθειά τους, αφού με την τεχνική της μόδας, την ελαφρύτερη επικοινωνιακά ονομασία της εξάρτησης, εισρέουν στα ανωτέρω και προκαλούν σύγχυση στα ευπαθή πλήθη, που επιθυμούν να τα προσεγγίσουν (τα πλήθη πάντα επηρεάζονται πιο εύκολα από ό,τι οι μεμονωμένοι στόχοι), νοθεύοντάς τα με άχρηστες πληροφορίες (τα απορρίμματα αποτελούν πληροφορίες), χαρακτηριστικό των οποίων αποτελεί η γρήγορη εναλλαγή τους, που εμποδίζει την ανατροφή σταθερών και αργά αναπτυσσόμενων συνειδήσεων. Η σύγχυση, που προσφέρεται και συντηρείται, αντικαθιστά τις ταυτότητες, τις προσωπικότητες, τις συνειδήσεις και τις αντιστάσεις, δημιουργώντας εκ νέου αντιπροσωπευτικά δείγματα κοινωνικών υποδοχέων πλαστού- εικονικού πολιτισμού, επιφέροντας την αλλοτρίωση, την αποσταθεροποίηση, τη σήψη, την ενσωμάτωση- απορρόφηση- ομοιογενοποίηση. Η ισορρόπησή της στην κοινωνία επιτυγχάνεται με την επιστράτευση της έννοιας της εξάρτησης, που καλείται να επιμεληθεί χρέη νάρθηκα. Τα σπασμένα δεκανίκια, που -ύποπτα- δωρεάν προσφέρονται στους επιλαχόντες υποδοχείς της καταναλωτικής μόδας, καλύπτουν το κενό των think tanks, που κάθε έθνος διαθέτει και θα συνέδραμαν στην ανάρρωση των αλλοτριωμένων συνειδήσεων. Την εν λόγω δε αποκλίνουσα συμπεριφορά, που οδηγεί στην ανομοιογένεια την αντικαθιστά, η αστυνομία της κατανάλωσης, που συντηρεί την ανακύκλωση της ανάλωσης, τα φαινόμενα- κατάλοιπα, που παράγει η τάση, η μόδα. Και επειδή οι συστάσεις είναι απαραίτητες, κατανάλωση, η άλλη όψη της εξάρτησης. Η επανάσταση αρχίζει από τους κάδους.

Κοινωνικό Οικοδόμημα : Το επιστέγασμα της Ανθρωπότητας, ο αντίπαλος των Φιλοσόφων.

«Η μόνη σωστή πολιτειακή οργάνωση είναι αυτή, που ρυθμίζει το Σύμπαν» - Διογένης ο «Κυνικός»


Εισαγωγή

Η Πολιτική Φιλοσοφία λειτουργεί, ως η ισχυρότερη ασφαλιστική δικλείδα, που περιβάλλει και συγκρατεί το Κοινωνικό Οικοδόμημα, μέσα από τη συνεχή ροή και πάλη των πολιτικών ιδεολογιών – καθεστώτων και το διπολισμό της έννομης και φυσικής τάξης και δεν της επιτρέπει να καταρρεύσει. Αποτελεί την προοπτική, την προέκταση και την ολοκλήρωση του ανθρώπου, καθώς : μετουσιώνει την αριστοτελικού – χομπεσιανού μοντέλου αδυναμία του ενστίκτου αυτοσυντήρησης σε ανώτερο δημιούργημα οντολογικής διανόησης, αλλά αποτελεί και την ίδια την κοσμική μετουσίωση του εν ημίν λόγου των στωικών, καθίσταται, ως ο ανώτερος εσωτερικός παρατηρητής της καντικής υπερβατικολογικής συνείδησης, το καταλληλότερο περιβάλλον για τη γέννεση του Λυτρωτή υπερανθρώπου με ζεστή καρδιά και κρύο κεφάλι του Νίτσε, μια αδιάσπαστη ενότητα κατά τον Σπινόζα, αλλά και ταυτόχρονα, δισυπόστατη κατά τον Ντεκάρτ. Η αιώνια καταδίκη της Κοινωνίας είναι το γεγονός, ότι δημιουργήθηκε για να αποτελεί το επιστέγασμα της Ανθρωπότητας, άρα και τον αντίπαλο των εχθρών αυτής, δηλαδή των Φιλοσόφων. Διότι, η Κοινωνία αφενός μεν είναι το καταφύγιο, αλλά αφετέρου δε η προσφυγή σ’ αυτή ενίοτε αποτελεί και την κατάχρηση της ανώτατης εξελικτικής οντότητας, που άνευ διακρίσεων παρέχει άλλοθι στην κατάχρηση. Δεν αποτελεί έναν απλό αντίπαλο, που απλώς χαρακτηρίζεται από την εξίσωση άπειρον + πέρας = όλον της πολιτικής οντολογίας, αλλά τον αντίπαλο, που πάντα έπρεπε να ξεπεράσουν, αποδεικνύοντας, ότι το επιστέγασμα είναι και καταφύγιο, μετριάζοντας τη φύση της Οντότητας Κοινωνίας, διότι το καταφύγιο μαρτυρά την αδυναμία αυτού, που το αναζητά, που, ταυτόχρονα αποτελεί και το δημιουργό της. Άρα, το καταφύγιο δεν μπορεί να αποτελεί επιστέγασμα, εφόσον αυτός, που κρύβεται, μαρτυρά την αδυναμία του για ισχύ. Η ατομική – επιμέρους αδυναμία οδηγεί στην αδυναμία του γενικού συνόλου ή σε ένα πολύ σημαντικό μέρος αυτού. Έτσι, η Κοινωνία αποδυναμώνεται και από αντανάκλαση του ανθρώπου γίνεται προοπτική, γίνεται το άλλοθι. Όμως, ο αντίπαλος του άλλοθι είναι η Πολιτική. Η Πολιτική, που είχε την ευκαιρία να γίνει Επιστήμη, αλλά έγινε Τέχνη. Το πιο έντεχνο εργαλείο των Social Engineers για τη διανομή, αναδιανομή, κατάταξη και παρέλευση της Πληροφορίας της Κυβερνητικής Επιστήμης και της Κοινωνικής Μηχανικής, εφόσον ενέχει το ισχυρότερο εξάρτημά της, τη δεοντολογική διατύπωση τεκμηρίου ή Πειθώ. Δηλαδή, το Κοινωνικό Οικοδόμημα είναι σχεδιασμένο εξ’ αρχής να αναπτύσσει μηχανισμούς επιβίωσης, όταν το ίδιο βάλλεται εκ των έσω.

Ι. ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ : Η Οντότητα Κοινωνία στον Κόσμο των Ιδεών.
→ Η Πλατωνική Θεώρηση.

Στον Κόσμο των Ιδεών, κύριος εκφραστής της θεωρίας του οποίου ήταν ο Πλάτωνας, η Οντότητα Κοινωνία αποτελεί την προέκταση του ανθρώπου, καθώς και την ανάγκη του για αντανάκλαση του εαυτού του σε ανώτερο γνωσιολογικό στάδιο. Στη φάση της Θεώρησης, η Οντότητα Κοινωνία είναι εξελικτικά ανώτερη σε πνευματικό επίπεδο από τον άνθρωπο, παρά, αλλά και σύμφωνα με το γεγονός, ότι δημιουργήθηκε για να τον υπηρετεί. Οντολογικά-Γνωσιολογικά, η έννοια Κοινωνία (όπου εν+νους = κατοίκηση στο νου, βασικό σημείο της Θεωρίας) θεωρείται ανώτερη και προϋπάρχουσα του απεικάσματός της, του αντικατοπτρισμού και της πραγμάτωσής της στο σχηματισμό κώμεων, πόλεων, κρατών, διότι, σύμφωνα με τη Θεωρία των Ιδεών, οι ιδέες είναι άυλες οντότητες, που μένουν αναλλοίωτες και αιώνια σταθερές υπάρξεις. Δεν επηρεάζονται από τη μεταβολή των απεικασμάτων τους ούτε απειλούνται υπό την εξαφάνιση αυτών. Κατά τρόπον τινά, η συγκρότηση κοινωνιών οφείλει την ύπαρξή τους στην ιδέα τους. Ο σχηματισμός και η ανάγκη γι’ αυτόν της έννοιας Κοινωνίας προϋπέθεσε την επιστράτευση των De Jure όρων κατά σειρά χρήσης τους: Ιδέα → Δημιούργημα Iδέας → Απείκασμα Iδέας (το λεγόμενο αντίγραφο, που ακυρώνει την μοναδικότητα του και ταυτόχρονα την ύπαρξή του παράλληλα με τη γέννησή του, γεγονός, στο οποίο η Ιδέα οφείλει την ανωτερότητά της έναντι του απεικάσματος) → Αλήθεια [όπου α + λήθη => θύμηση, άρση της λήθης, αποκατάσταση της μνήμης, άρα ανάμνηση. Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό, οι άνθρωποι καίτοι σαφέστατα φύσει ιδεαλιστές, ανακαλούν στη μνήμη τους τις εμπειρίες, που συνέλεξε η ψυχή ενώ περιφερόταν στον προϋπάρχοντα του Κόσμου των Αισθητών Πραγμάτων Κόσμο των Ιδεών και τις ενσωματώνουν σε μια έννοια (Κοινωνία), κάνοντας χρήση των προεπιλεγμένων πληροφοριών. Μια εκδοχή της σύγχρονης άποψης περί Αλήθειας, εάν τοποθετηθεί στην εξίσωση της μεσότητας του Αριστοτέλη σε συνδυασμό με την Πολιτική Φιλοσοφία, θα εξισωθεί με το ακόλουθο αποτέλεσμα : → Εντελέχεια (το πέρασμα από τη δυνατότητα στην πραγματικότητα, η άμορφη μάζα πραγματώνεται) → Φύσει Οντότητα. Το πλέγμα, το οποίο διαμορφώνουν τα συστατικά συγκρότησης κοινωνιών περιβάλλεται με τη σειρά του από το πλέγμα της έννοιας της Δικαιοσύνης. Η Δικαιοσύνη σε ρόλο της μοναδικής κοινωνικής ασφαλιστικής δικλείδας αποτελεί τη λεωφόρο προς τα ανώτερα ιδανικά στρώματα της συγκρότησης κοινωνιών, καθ’ ότι αποτελεί τη μία εκ των τεσσάρων αρετών (μεταξύ φρόνησης, σωφροσύνης και ανδρείας) ενώ στην πορεία ταυτίστηκε με τη φρόνηση και τη σωφροσύνη, αφού κατέστησε την ανδρεία άχρηστη, όταν η ίδια δεν υπήρχε προς το σκοπό της επικράτησης του δικαίου. Αποτελεί την υπερβατικολογική συνείδηση της Κοινωνίας (τον εσωτερικού παρατηρητή του εαυτού της), το χωροχρόνο, καθ’ ότι εξασφαλίζει την αρχή της συνέχειας των κοινωνιών και τη Γνώση, που αποτελεί τη βάση της σχέσης Αιτίας - Αιτιατού (= Αρχή της Αιτιότητας) ενώ αποτελείται από την ειμαρμένη (ή τη δίκη) και το λόγο, που εξασφαλίζουν την παλίντονο αρμονία, που διατηρεί την εξισορρόπηση των αντιθέτων και την αποφυγή της κατάρρευσης της έννοιας Κοινωνίας. Αυτή η σταθερότητα της Κοινωνίας επιτυγχάνεται μέσα από τους γενικούς όρους και τις καταστάσεις, που απορρέουν από το δίκαιο (De Jure όροι). Η κοινωνική ολοκλήρωση επέρχεται μέσα από την αυτάρκεια, την ευδαιμονία, τη μεσότητα, τις αρετές και την ελευθερία, σχηματίζοντας το ευ ζην, όπου είναι και το επιδιωκόμενο επιθυμητό.


ΙΙ. ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ : H Οντότητα Κοινωνία στον Κόσμο των Αισθητών Πραγμάτων.
→ Η Αριστοτελική Θεώρηση.

Ο αντίλογος του ιδεαλισμού αντανακλάται στον Κόσμο των Αισθητών Πραγμάτων, όπου με κύριο εκφραστή του τον Αριστοτέλη, απορρίπτει τη σοβαρότητα της νοερής ύπαρξης κοινωνιών, δηλαδή της έννοιάς του, αποδεχόμενος την ύπαρξη μόνο των αισθητών πραγμάτων. Διότι, υποτιθέστω της ύπαρξης της Ιδέας της Κοινωνίας, η δύναμη της λογικής επιτάσσει και την ομοιότητά της με το απείκασμά της. Η ομοιότητά της, όμως, με το απείκασμά της επιτάσσει κατά τον ίδιο αναλογικό τρόπο και την ομοιότητα της έννοιας με την αντίστοιχα ανώτερη δύναμη από αυτήν, δηλαδή μια ανώτερη έννοια της Κοινωνίας. Εάν αυτό συμβεί επ’ άπειρον, είναι μαθηματικά αδύνατον να οδηγηθούμε στην αρχική έννοια της Κοινωνίας, που δημιούργησε την τελική, που δημιούργησε το απείκασμά της. Η απόδειξη του αντίλογου έγκειται σε δυο αποδεικτικά στοιχεία : την ουσία (τόδε τι) και τα συμβεβηκότα. Εάν αυτά τα δύο εξαφανιστούν από τον Κόσμο των Αισθητών Πραγμάτων, τότε η έννοια δεν βρίσκει αντίκρισμα απτό και έτσι θα πάψει να χρησιμοποιείται, να υπάρχει. Γι’ αυτό, βάσει των De Facto επιμέρους όρων και τη μεταβολή, που τους χαρακτηρίζει εγγενώς, το απείκασμα Κοινωνία είναι πιο ισχυρό από την έννοιά του. Άρα, δεν αποποιείται της αμφίδρομης σχέσης ιδέας - πράγματος, όπως οι θεωρίες του ιδεαλισμού. Κατ’ επέκταση, το έθος [>ήθος = έξη (έξις αρχ.) -> συνήθεια] ευθύνεται κατά σημαντικό βαθμό στην παγίωση των κοινωνιών και στη διατήρησή τους (και όχι σε αποδυναμωμένο βαθμό, όπως ο ιδεαλισμός διδάσκει, προτάσσοντας την ψυχή ως ανωτέρα έθους). Οι De Facto (εκ των πραγμάτων) επιμέρους όροι είναι υπεύθυνοι για τη γέννεση των πολιτευμάτων και τη διανομή της Πολιτικής Φιλοσοφίας σε Δεξιά και Αριστερή κατεύθυνση-τοποθέτηση. Διότι, εκ των πραγμάτων, για να διατηρηθεί το απείκασμα της Κοινωνίας χωρίς την έννοιά του, η σύναψη κοινωνικών συμβολαίων είναι απαραίτητη προς αποφυγήν του χάους (βλ. Σοσιαλισμός, Κουμμουνισμός, Αυταρχισμός, Φιλελευθερισμός). Η αντιπαλότητα των δύο πολιτικών κατευθύνσεων (Αριστερά- Δεξιά) απέκτησε σαφή χαρακτήρα πόλωσης στα χρόνια και εξ αφορμής της Γαλλικής Επανάστασης, όταν οι Μοναρχικοί κατέλαβαν στη Συντακτική Συνέλευση του 1789 το δεξιό μέρος των εδράνων της αίθουσας (εξ ου δεξιοί) και οι Δημοκράτες το αριστερό (εξ ου αριστεροί) σε σχέση με τη θέση του Προέδρου της Συνέλευσης. Οντολογικά- Γνωσιολογικά, ο Αριστοτέλης θεμελίωσε την τελολογική θεωρία δημιουργίας κοινωνιών, όπου και προκύπτει, ότι σκοπός (αρχ. τέλος) των οποίων είναι η ευδαιμονία, που θα επιτευχθεί από τη μεσότητα, ως τρόπο ζωής των ανθρώπων, τη μετριοπάθεια και την αποφυγή των άκρων (ολοκληρωμένο το μοντέλο είναι έλλειψη – μεσότητα – υπερβολή, το μέσο είναι ο συνδετικός κρίκος των άκρων, που αποτρέπει την κατάρρευσή τους < Η Πολιτική Φιλοσοφία συγκρατεί το Κοινωνικό Οικοδόμημα και αποτρέπει την κατάρρευσή του). Όταν η άνωθεν Θεώρηση τοποθετηθεί στα πλαίσια του ανώτερου κοινωνικού δημιουργήματος, ο άνθρωπος «εκβιάζεται» φυσικώς ή επιθυμεί να εφεύρει την Πολιτική, που θα οδηγήσει την Κοινωνία στην ικανοποίηση των ανώτερων ενστίκτων της. Από αρχής κτήσεως κοινωνιών, η Πολιτική Επιστήμη αισθάνθηκε την ανάγκη και την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό της να εξελιχθεί, να αποκτήσει ταυτότητα και πολιτικές κατευθύνσεις μέσα από την θέσπιση πολιτευμάτων, που απεγνωσμένα αναζήτησαν την παραδοχή ή την απόρριψή τους από την καθεστηκυία τάξη (το λεγόμενο status quo), έχοντας υιοθετήσει ή δημιουργήσει την εκάστοτε φορά το απαραίτητο «know- how». Έτσι, λοιπόν, η Πολιτική Διεύθυνση είναι η ευδαιμονία και οι Πολιτικές Κατευθύνσεις είναι η Αριστερά και η Δεξιά, η Δημοκρατική και η Δεσποτική Επιλογή.

The Zeitgeist Movement : Το Κίνημα που μάχεται τα "σημεία των καιρών"...

Ας δώσουμε μια ευκαιρία στην ευκαιρία.

"We must become the change we want to see in the world".
-Mohandas Gandhi.

"ο άνθρωπος πρέπει να κατανοήσει πόσο "μικρός" (και θνητός) είναι και να πάψει να φέρεται σαν ιδιοκτήτης του σύμπαντος, το οποίο και πεθαίνοντας θα πάρει μαζί του."
-asilon.blogspot.com

To Κίνημα "Zeitgeist" (>γερμ. σημεία των καιρών) είναι το ακτιβιστικό σκέλος ενεργών στελεχών του Προγράμματος Venus ("Venus Project"), το οποίο είναι η ισόβια εργασία του βιομηχανικού σχεδιαστή και κοινωνικού μηχανικού Jacque Fresco. To Κίνημα σκοπεύει «να αποκαταστήσει τις θεμελιώδεις ανάγκες και την περιβαλλοντική συνειδητοποίηση των ειδών μέσα από τις πιο πρόσφατες αντιλήψεις για το ποιοι και τι είμαστε αληθινά, σε συνδυασμό με το πώς η επιστήμη, η φύση και η τεχνολογία (και όχι η θρησκεία, η πολιτική και τα χρήματα) κρατούν τα κλειδιά στην προσωπική ανάπτυξή μας, όχι μόνο ως μεμονωμένα ανθρώπινα οντα, αλλά ως πολιτισμός, και δομικά και πνευματικά. «To Κίνημα είναι ουσιαστικά «η εφαρμογή της επιστημονικής μεθόδου για το κοινωνικό προβληματισμό.» Σύμφωνα με τον Peter Joseph (τον ιδρυτή του Κινήματος), τo Κίνημα έχει αυτήν την περίοδο 250.000 μέλη.

Το Kίνημα δηλώνει, ότι "οι σύγχρονες μέθοδοι της κοινωνικής συμπεριφοράς έχουν αποδείξει ότι δεν έχουν καμμία ευκαιρία στην επίλυση των προβλημάτων της περιβαλλοντικής καταστροφής, των ανθρωπίνων συγκρούσεων, της φτώχειας, της διαφθοράς και κάθε άλλου θέματος, το οποίο μειώνει τη δυνατότητα των συλλογικής ανθρώπινης βιωσιμότητας του πλανήτη μας."

Το Kίνημα είναι ενάντιο στο τρέχον νομισματικό σύστημά μας επειδή, «δεδομένου ότι τα χρήματα δημιουργούνται ως χρέος λόγω των κεντρικών τραπεζών και δεν είναι ιδιοκτησία του μεμονωμένου προσώπου, προκαλούν αναπόφευκτα μια βαριά εξάρτηση των ίδιων των κυβερνήσεων και μια πάρα πολύ ισχυρή παρουσία του τραπεζικού συστήματος στα παγκόσμια πολιτικά θέματα που πάντα περισσότερο κυβερνώνται βάσει του ιδιωτικού συμφέροντος των μεγάλων εταιριών αντί της δημόσιας ευημερίας.»

Αντίθετα, υποστηρίζει τη χρήση της «ανθρωπιστικής εφαρμογής της επιστήμης και της τεχνολογίας στο κοινωνικό σχέδιο και στη λήψη αποφάσεων» ως μέσο «να μετασχηματιστεί το καθοδηγούμενο από διαφθορά περιβάλλον μας σε κάτι που οργανώνεται αρμονικά, ισορροπημένα, ανθρωπιστικά, βιώσιμα και παραγωγικά. »

Το Κίνημα δεν έχει κανέναν ηγέτη (υπό την αρχική έννοια), ενθαρρύνει αντ' αυτού τα μέλη στην οργάνωση των δικών τους προγραμμάτων για να εκπαιδεύσουν τους όλο και περισσότερους ανθρώπους που μετέχουν στις προτάσεις του Jacque Fresco για μια διαφορετική κοινωνία.

Όπως το ZM εξηγεί μέσα από τον επίσημο ιστότοπό του www.thezeitgeistmovement.com, "Βασική επίγνωση αυτής της συνειδητοποίησης είναι η αναγνώριση των Αναδυόμενων και Συμβιωτικών στοιχείων των φυσικών νόμων και πώς με την υιοθέτησή τους ως θεμέλιους λίθους των προσωπικών και κοινωνικών μας θεσμών η ζωή στη Γη μπορεί να ανθίσει, μέσω ενός συστήματος διαρκούς θετικής ανάπτυξης, όπου τα αρνητικά κοινωνικά συμπτώματα όπως η κοινωνική διαστρωμάτωση, ο πόλεμος, οι προκαταλήψεις, ο ελιτισμός και οι εγκληματικές ενέργειες σταδιακά θα μειώνονται και, ιδανικά, θα εκλείψουν από την ανθρώπινη συμπεριφορά. Βέβαια αυτή η πιθανότητα δύσκολα υιοθετείται από το σύνολο των ανθρώπων, διοτι έχουμε κατηχηθεί από την κοινωνία ώστε να νομίζουμε ότι το έγκλημα, η διαφθορά και η ανειλικρίνεια είναι «κάτι φυσικό» και ότι πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που επιθυμούν την εκμετάλλευση και τον πόνο των άλλων. Η θρησκεία είναι ο μεγαλύτερος προαγωγός αυτής της προπαγάνδας, καθώς η λογική του «αυτοί κι εμείς» ή «καλών και κακών» προάγει αυτή την λανθασμένη αξίωση. Η πραγματικότητα είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία που παράγει την σπανιότητα ζωτικών αποθεμάτων. Συνέπεια αυτής της σπανιότητας είναι μια τακτική αυτοσυντήρησης των ανθρώπων, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κλέψουν και να εξαπατήσουν για να πάρουν αυτό που θέλουν.

Η έρευνά μας συμπέρανε ότι η σπανιότητα είναι μια από τις πιο θεμελιώδεις αιτίες της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς, ενώ παράλληλα οδηγεί σε περίπλοκες μορφές νευρώσεων διαφόρων τύπων. Μια στατιστική ματιά στον εθισμό στα ναρκωτικά, στο έγκλημα και στις φυλακίσεις δείχνει ότι η ανέχεια και οι ανθυγιεινές κοινωνικές συνθήκες συνιστούν την εμπειρία ανθρώπων με την αυτή συμπεριφορά.

Οι άνθρωποι δεν είναι καλοί ή κακοί. Είναι οι εξελισσόμενες, διαρκώς αναπτυσσόμενες συνθέσεις των εμπειριών που τους επηρεάζουν. Η «ποιότητα» ενός ανθρώπινου όντος (αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο) εξαρτάται άμεσα από την αγωγή του και άρα από τα συστήματα πεποιθήσεων στα οποία γαλουχήθηκε.
Αυτή η απλή πραγματικότητα παραβλέφθηκε χυδαία και σήμερα οι άνθρωποι πιστεύουν πρωτόγονα ότι ο ανταγωνισμός, η απληστία και η διαφθορά αποτελούν «εγγενή» συστατικά της ανθρώπινης συμπεριφοράς και άρα πρέπει να έχουμε φυλακές, αστυνομία, και μιαν ολόκληρη ιεραρχία διαφορικού ελέγχου ώστε η κοινωνία να αντιμετωπίζει αυτές τις «κλίσεις». Πρόκειται για έναν παραλογισμό, ένα σφάλμα.

Το θέμα είναι ότι για να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα προς το καλύτερο, πρέπει να χειριστούμε τις θεμελιώδεις αιτίες. Το τρέχον σύστημα «τιμωρίας» είναι απαρχαιωμένο, απάνθρωπο και αντιπαραγωγικό. Όταν συλλαμβάνεται ένας κατά συρροή δολοφόνος, οι περισσότεροι αδημονούν και ουρλιάζουν για τον θάνατό του. Αυτό είναι ανάδρομο. Μια πραγματικά υγιής διανοητικά κοινωνία, που κατανοεί ποιοι είμαστε και πως δημιουργούνται τα συστήματα αξιών μας θα έπαιρνε αυτό το άτομο και θα μάθαινε τις αιτίες πίσω από τις βίαιες πράξεις του. Ύστερα αυτές οι πληροφορίες θα πήγαιναν σε ένα τμήμα ερευνών που θα σκέφτεται την ανακοπή τέτοιων καταστάσεων μέσω της εκπαίδευσης.

Είναι καιρός να σταματήσουμε τα μπαλώματα. Είναι καιρός για μια νέα κοινωνική προσέγγιση, αναβαθμισμένη στη σημερινή γνώση. Δυστυχώς, η κοινωνία σήμερα βασίζεται ακόμα σε πεπαλαιωμένες και προκατειλημμένες διατάξεις και λύσεις.

Είναι επίσης σημαντικό να σημειώσουμε ότι δεν υπάρχουν ουτοπίες ή κάποιο τέλος. Όλα τα στοιχεία δείχνουν αέναες αλλαγές σε κάθε επίπεδο. Έπειτα, είναι η προσωπική μας δράση, σε κάθε μέρα της ζωής μας που διαπλάθει και διαιωνίζει τα κοινωνικά συστήματα που φτιάχνουμε. Ωστόσο, παραδόξως, είναι επίσης οι περιβαλλοντικές επιρροές που δημιουργούν την αντίληψή μας και άρα την κοσμοθεώρησή μας. Άρα, η πραγματική αλλαγή δεν θα έρθει μόνο από την ρύθμιση των προσωπικών σας πεποιθήσεων και αποφάσεων, μα και από την αλλαγή των κοινωνικών δομών που επηρεάζουν αυτές τις πεποιθήσεις και αποφάσεις. Τα ελιτίστικα κυριαρχικά συστήματα μακροχρόνια επηρεάζονται ελάχιστα από παραδοσιακές διαμαρτυρίες και πολιτικά κινήματα. Πρέπει να κινηθούμε πέρα από αυτές τις «κατεστημένες επαναστάσεις» και να χρησιμοποιήσουμε ένα εργαλείο πολύ πιο ισχυρό:

Θα σταματήσουμε να υποστηρίζουμε το σύστημα, ενώ συνεχώς θα υπερμαχούμε για τη γνώση, την ειρήνη, την ενότητα και την ευσπλαχνία. Δεν μπορούμε να «πολεμήσουμε το σύστημα». Το μίσος, ο θυμός και η «πολεμική» λογική είναι αποτυχημένα μέσα αλλαγής, διότι αναπαράγουν τα ίδια εργαλεία που χρησιμοποιεί το διεφθαρμένο, κατεστημένο σύστημα ισχύος για να διατηρεί τον έλεγχο.

Η παραποίηση και η παράλυση:

Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι όλα τα συστήματα είναι Αναδυόμενα και σε κατάσταση συνεχούς εξέλιξης, μαζί με την πραγματικότητα της Συμβιωτικής σύνδεσης με τη φύση και τους συνανθρώπους μας με τους πιο απλούς και προφανείς τρόπους, πειθόμενοι ότι η προσωπική μας ακεραιότητα είναι μόνο τόσο μεγάλη όσο και της υπόλοιπης κοινωνίας, τότε μπορούμε να δούμε πόσο διεστραμμένα και ανάδρομα είναι τα κοινωνικά μας κατεστημένα και του πώς η διαιώνισή τους είναι η αιτία της κοινωνικής αστάθειας στην κοινωνία. Για παράδειγμα, το Χρηματοπιστωτικό Σύστημα θεωρείται εδώ και καιρό μια θετική δύναμη στην κοινωνία, χάρη στην πεποίθηση ότι παράγει κίνητρα και πρόοδο. Στην εφαρμογή του, το χρηματοπιστωτικό σύστημα έγινε ένα μέσο διαίρεσης και ολοκληρωτικού ελέγχου.

Αποτελεί την ύστατη μορφή του «Διαίρει και βασίλευε», καθώς στον πυρήνα του τεκμηριώνεται ότι:

1. πρέπει να μαχόμαστε μεταξύ μας για να επιβιώσουμε και
2. οι άνθρωποι χρειάζονται αυτό το «ελατήριο» ανταμοιβής για να κάνουν οτιδήποτε χρήσιμο.

Όσο για το Νο1, (πρεπει να αντιμαχόμαστε) το χαρακτηριστικό του ανταγωνισμού στο σύστημα εγγυάται την διαφθορά στην κοινωνία σε κάθε επίπεδο, καθώς η βάση είναι «εμείς ανάντια των άλλων». Πολύ ισχυρίζονται ότι το «σύστημα ελεύθερης αγοράς» είναι καλό… όμως έχει φθαρεί στις μέρες μας λόγω κακών πολιτικών, μεροληψίας κλπ. Υποθέτουν ότι εάν επιτρεπόταν η άνθιση μιας «αγνής» ελεύθερης αγοράς τότε θα ήταν εντάξει. Αυτό είναι λάθος, γιατί αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η ελεύθερη αγορά σε λειτουργία, με όλα τα διαφορικά της πλεονεκτήματα και τη διαφθορά. Κανένας νόμος δεν θα σταματήσει ποτέ το εμπόριο των μετόχων, τις δολοπλοκίες, την κατάχρηση εργασίας, την μόλυνση, την προγραμματισμένη αχρηστία και τα λοιπά…
Αυτά προάγει το σύστημα ανταγωνισμού, χωρίς αποτυχία, διότι βασίζεται στην προϋπόθεση της εκμετάλλευσης των άλλων για το κέρδος. Τελεία.

Πρέπει να ξεκινήσουμε την μετάβαση έξω από αυτά τα δυναστευτικά ιδεώδη και να κινηθούμε προς ένα σύστημα σχεδιασμένο για την υποστήριξη των ανθρώπινων όντων, όχι στον εξαναγκασμό τους να παλεύουν για να επιβιώσουν. Σχετικά με το Νο2 (κίνητρο παραγωγής) πρόκειται για μια θλιβερη και απίστευτα αρνητική άποψη της ανθρώπινης ύπαρξης στο σύνολό της. Το να υποθέτουμε ότι ένα άτομο πρέπει να έχει «δομικά κίνητρα» ή εξαναγκασμούς ώστε να κάνει οτιδήποτε είναι απλά γελοίο. Θυμηθείτε όταν ήσασταν παιδιά και δεν είχατε ιδέα τι είναι το χρήμα. Παίζατε, ήσασταν περίεργοι και κάνατε πολλά πράγματα… γιατί; Επειδή το θέλατε.

Ωστόσο, καθώς περνά ο χρόνος μέσα στο σύστημά μας, η φυσική περιέργεια και η αυτό-κινητοποίηση αφαιρείται από τους ανθρώπους, καθώς αναγκάζονται να συμμορφωθούν στο εξειδικευμένο, διαχωρισμένο σε τμήματα, σχεδόν τυποποιημένο σύστημα εργασίας ώστε να επιβιώσουν. Αυτό με τη σειρά του συχνά δημιουργεί μια φυσική ανταρσία εσωτερικά του ατόμου λόγω της επιβαλλόμενης υποχρέωσης, κι έτσι εφεύραμε τον διαχωρισμό εργασίας κι ελεύθερου χρόνου. Οι συνήγοροι του χρηματοπιστωτικού συστήματος (που υποτίθεται ότι δημιουργεί κίνητρα) υποθέτουν ότι είναι τεμπελιά και δεν το αναγνωρίζουν αυτό. Σε μια πραγματική κοινωνία, οι άνθρωποι θα ακολουθούν τις φυσικές τους κλίσεις και θα εργάζονται για να συνεισφέρουν στην κοινωνία όχι επειδή θα «πληρώνονται» για αυτό, μα επειδή θα έχουν την ευρύτερη συναίσθηση ότι η συνεισφορά τους βοηθά τόσο τους ίδιους όσο και τον καθένα. Αυτό είναι το εξυψωμένο επίπεδο συνείδησης που ελπίζουμε να κοινωνήσουμε.

Η ανταμοιβή μας για τη συνεισφορά στην κοινωνία θα είναι η ευημερία της κοινωνίας, που με τη σειρά της θα αυξάνει την προσωπική μας ευημερία.

Τώρα, βάζοντας τα πράγματα στην σωστή τους προοπτική, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο κόσμος διοικείται επι του παρόντος από μια μικρή ομάδα ατόμων σε υψηλά πόστα των θεσμών που κυριαρχούν στην κοινωνία –Επιχειρήσεις και Χρηματικά. Ο θεσμός της Κυβέρνησης συνεργάζεται στενά με την επιρροή και ισχύ των εταιριών και τραπεζών. Το ζωτικό υγρό είναι το χρήμα, που, στην πραγματικότητα, είναι μια ψευδαίσθηση που έχει ελάχιστη σχέση με την κοινωνία και χρησιμεύει απλά ως εργαλείο χειρισμού και διαίρεσης μέσα σε μια κοινωνική οργάνωση που εγγυάται τον ελιτισμό, το έγκλημα, τον πόλεμο και την κοινωνική διαστρωμάτωση.

Ταυτόχρονα, τα άτομα γαλουχούνται με την πεποίθηση ότι το να είναι «σωστοί» είναι που δημιουργεί την αξία τους ως άτομα.

Αυτή η κατάσταση της «ορθότητας» συνδέεται άμεσα με τις κυρίαρχες αξίες της ίδιας της κοινωνίας. Άρα, αυτοί που δέχονται και υποστηρίζουν τις απόψεις του κοινωνικού δομήματος θεωρούνται «φυσιολογικοί», ενώ αυτοί που διαφωνούν θεωρούνται «αφύσικοι», ακόμα και «ανατρεπτικοί». Είτε πρόκειται για το δόγμα μιας μοναδικής κοινωνικής παράδοσης, είτε για την ευθυγράμμιση με μια παγκοσμίως καθιερωμένη θρησκεία, η βάση είναι η ίδια: Ο Διανοητικός Υλισμός. Καθώς συνειδητοποιούμε ότι η γνώση μας και άρα οι θεσμοί μας συνεχώς εξελίσσονται, βλέπουμε ότι κάθε σύστημα πεποίθησης που ισχυρίζεται ότι γνωρίζει οτιδήποτε χωρίς να επιδέχεται αμφισβήτηση, είναι μια αποτυχημένη άποψη. Η θρησκεία, που έχει τα θεμέλιά της στην πίστη, είναι ο βασιλιάς αυτής της διαστρέβλωσης, καθώς ισχυρίζεται ότι γνωρίζει κάτι αδιαμφισβήτητα για την πιο περίπλοκη και απατηλή καταγωγή του ανθρώπινου είδους, και κάτι τέτοιο είναι απλά αδύνατον σε ένα αναδυόμενο σύμπαν.

Έχοντας πει αυτά, καταλαβαίνουμε ότι εξίσου επικίνδυνοι με τους κατεστημένους θεσμούς δύναμης, είναι οι άνθρωποι που κατηχήθηκαν να αποδέχονται πλήρως τις στατικές συνειδητοποιήσεις που προτείνονται από αυτά τα συστήματα… κι έτσι γίνονται: «Αυτοδιορισμένοι φύλακες του Κατεστημένου». Αυτό εφαρμόζεται σε κάθε σύστημα, ειδικά πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό. Από τη στιγμή που η ταυτότητα των ανθρώπων σχετίζεται με τα δόγματα μιας Κρατικής, Θρησκευτικής ή Επαγγελματικής ηθικής, συχνά γίνεται πολύ δύσκολο να αλλάξει κανείς, διότι η ταυτότητά τους έχει συνδυαστεί με τις ιδεολογίες που τους επιβλήθηκαν. Έτσι, αναπαράγουν το δόγμα του θεσμού τους απλά για να διατηρήσουν την προσωπική τους ακεραιότητα, όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται. Πρέπει να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο, διότι παραλύει την ανάπτυξη μας όχι μόνο σαν άτομα, μα και σαν κοινωνία.

Η Αλήθεια και η Μετάβαση

Αφού συνειδητοποιήσουμε ότι η ακεραιότητα της προσωπικής μας ύπαρξης συνδέεται άμεσα με την ακεραιότητα της Γης, της ζωής και όλων των άλλων ανθρώπινων όντων, τότε ο δρόμος μας είναι προκαθορισμένος. Στη συνέχεια, μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η επιστήμη, η τεχνολογία και άρα η ανθρώπινη δημιουργικότητα που αποδίδει πρόοδο στη ζωή μας, τότε θα μπορούμε να διακρίνουμε ποιες είναι οι πραγματικές προτεραιότητες για κοινωνική και ατομική πρόοδο και ανάπτυξη.

Εχοντας πει αυτά, μπορούμε να κατανοήσουμε ότι η Θρησκεία, η Πολιτική και η εργασία που βασισμένη στο χρήμα και τον ανταγωνισμό αποτελούν πεπαλαιωμένες λειτουργίες κοινωνικού χειρισμού που τώρα πρέπει να ξεπεραστούν. Η ενασχόλησή μας πρέπει να είναι η επίτευξη ενός συστήματος που λειτουργεί χωρίς χρήμα ή πολιτική, ενώ θα αφήνει τις προκαταλήψεις να αυτοαναιρούνται καθώς θα ανθίζει η εκπαίδευση. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να λέει στους άλλους τι να πιστεύουν, καθώς κανένας άνθρωπος δεν έχει πλήρη κατανόηση του ο,τιδήποτε.
Ωστόσο, αν προσέξουμε τις φυσικές διεργασίες της ζωής, θα μπορέσουμε να δούμε το πώς θα συντονιστούμε με τη φύση κι έτσι η πορεία μας θα γίνει πιο ξεκάθαρη.

Για παράδειγμα, πολύς κόσμος ανησυχεί για τον υπερπληθυσμό, ενώ ανατριχιαστικές δηλώσεις ατόμων όπως ο Χένρυ Κίσσινγκερ ισχυρίζονται ότι χρειάζεται κάποιου είδους «μείωση». Αυτό είναι φυσικά, τρομακτικό. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: Είναι πράγματι ο υπερπληθυσμός κάτι το κακό; Η απάντηση από επιστημονική σκοπιά, είναι ότι η Γη μπορεί να φέρει πολλές φορές περισσότερους ανθρώπους αν χρειαστεί, εάν εφαρμοστεί υψηλή τεχνολογία. Το 70% της επιφάνειας του πλανήτη είναι από νερό και πόλεις πάνω στη θάλασσα (ένα από τα πολλά σχέδια του Τζάκ Φρέσκο) είναι το επόμενο βήμα. Έπειτα, η εκπαίδευση σχετικά με τις λειτουργίες της ζωής θα ενημερώσει τους ανθρώπους για τις διακλαδώσεις των αναπαραγωγικών τους ενδιαφερόντων και ο πληθυσμός θα επιβραδυνθεί με φυσικό τρόπο, καθώς οι άνθρωποι θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν τον σύνδεσμό τους με τον πλανήτη και την δυνατότητα του διατήρησης μας.

Για την ακρίβεια, η μόνη πραγματική «Κυβέρνηση» που μπορεί να υπάρξει είναι η Γη και οι φυσικοί πόροι της. Από κεί και πέρα, όλες οι πιθανότητες μπορούν να αποτιμηθούν. Να γιατι χρειάζεται μια διανοητική ενοποίηση όλων των χωρών, καθώς η πιο σημαντική πληροφορία που μπορούμε να έχουμε ως είδος είναι μια πλήρης, λεπτομερής αποτίμηση του τι έχουμε διαθέσιμο στον πλανήτη. Όπως θα εξετάζατε την γη και τους πόρους ενός οικοπέδου για να δείτε τι μπορείτε να φυτέψετε, το ίδιο χρειάζεται να γίνει και με τον πλανήτη ώστε να εκτιμήσουμε τις ικανότητές μας ως είδος, χρησιμοποιώντας τους φυσικούς πόρους με σοφία.

Φυσικά, πολλοί που θα σκεφτούν τις παραπάνω ιδέες θα ρωτήσουν:

"Πως το κάνουμε αυτό, αν σκεφτούμε τα διαστρεβλωμένα συστήματα αξιών, που είναι σε ισχύ; Πως κάνουμε μια τέτοια κίνηση μετάβασης;"

Αυτή είναι φυσικά και η πιο δύσκολη ερώτηση. Η απάντηση: Πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου. Υπάρχουν πολλά που μπορεί κανείς να κάνει είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό επίπεδο για να ξεκινήσει η μορφοποίηση αυτού του οράματος. Το πιο σημαντικό βήμα είναι η εκπαίδευση. Στις 15 Μαρτίου 2009 (ή Z-Day όπως ονομάστηκε το 2008) θα λάβει χώρα μια παγκόσμια δράση για την εξάπλωση της συνειδητοποίησης αυτής της κοινωνιολογικής κατεύθυνσης. Ελπίζουμε να έχουμε τοπικές συναντήσεις σε όσο το δυνατόν περισσότερες πόλεις, πολιτείες και χώρες είναι δυνατόν. Εμείς εδώ στο thezeitgeistmovement.com θα εργαστούμε για την προμήθεια υλικών σε όσες γλώσσες μπορούμε, κάνοντας παράλληλα ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε κάθε υποομάδα. Δεν θα ζητήσουμε ποτέ χρήματα. Είμαστε εδώ για βοήθεια, γιατί κατανοούμε μια κεντρική αλήθεια που χάθηκε εδώ και πολύ καιρό: Όσα περισσότερα δίνεις, τόσα περισσότερα παίρνεις."

Ταινία : The Zeitgeist Addendum http://www.thezeitgeistmovement.com/joomla/index.php?option=com_content&view=article&id=30&Itemid=148

"Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει αυτή την κίνηση; Άλλωστε, αυτό που έχουμε, ποτέ δεν έχει λειτουργήσει προς όφελος της κοινωνίας στο σύνολό της." —Palm Beach Post